Guest Writer | Niera Rumano

Niera Rumano ka lindur dhe eshte rritur ne Tirane, ku dhe ka mbaruar shkollen 8-vjecare dhe ate te mesme. Studimet e larta i ka ndjekur jashte, ne degen Ingegneria Edile-Architettura U.E. Laurea specialistica a ciclo unico quinquenale ne universitetin La Sapienza ne Rome. Ne vitin 2009 eshte shkruar ne Urdherin e Inxhinjereve te Romes. Ka punuar part-time deri ne prill te 2009, kur u be pjese e Studio Carrara International ne Rome, aty ku punon edhe sot. 

Niera ishte pjese e nje grupi te rinjsh qe moren pjese muajin e shkuar ne Kampin Regjional te Restaurimit ne Gjirokaster e organizuar nga Cultural Heritage without Borders. Ne vijim eshte eksperienca e saj.

nga  Niera Rumano

Eksperience ne 8th Regional Restoration Camp CHwB

Gjirokastra qyteti magjik

Antigonea | photo by Niera Rumano

Trashegimise kulturore ne Shqiperi nder vite nuk i eshte dhene rendesia, kujdesi dhe vemendja e duhur. Duhet kuptuar qe nuk jetohet vetem per veten, por edhe per te trasheguar ne breza kete pasuri qe na eshte lene gjate viteve per te patur nje deshmi per historine kulturen dhe vlerat e nje shoqerie te shkuar qe pasuron edhe te ardhmen.

Shume prej zonave arkeologjike, godinave me vlere, qendrave historike ne Shqiperi kane nevoje per konservim, restaurim e  mirembajtje dhe jo vetem kaq por shume zona jane akoma te pa zbuluara. Ne te gjithe vendet e botes  pasuria kulturore konsiderohet si nje e mire kolektive qe shton vlerat e nje vendi.

Ne kohet e findit ve re nje levizje edhe ne Shqiperi ne kete drejtim, ja pse dhe pjesemarrja ime ne kete Camp me qellimin  e njohjes me nga afer te problematikes se trashegimise kulturore te vendit tim.

Shpesh me  habit indiferenca e njerezve ose ndoshta mos pasja e ndergjegjes mbi rendesine e ambientit qe i rrethon. Organizimi i aktiviteteve te tilla nuk eshte vetem nje gur i vogel qe i shtohet murit te historise por edhe nje shembull per te sensibilizuar banoret e paket qe akoma jetojne ne qytete historike te mrekullueshem si ai i Gjirokastres.

Fillimi…

Mengjes, fytyra te reja asnje i njohur por secili me nje ide te veten mbi kete eksperience. Disa jane thjesht kurioze, disa te detyruar e disa te interesuar mbi mesimin didaktik te teknikave te restaurimit te objekteve qe mbartin nje vlere te madhe te trashgimise sone kulturore.

Drejt punes | photo by Niera Rumano

Nis puna …

Kurjozitet ne syte e te gjitheve. Pjesa teorike eshte ne linja shume te pergjithshme, me tematika te ndryshme qe mund te cojne edhe ne corientim ne kete pak hoke te ngjeshur pa patur mundesine e kuptimit ne thelb te disa koncepteve rrenjesore te kesaj tematike kaq te gjere,  pak referime e analize te objekteve ku duhet te nderhyjme. Shpesh kur ndodhesh ne mesin e nje fushe shume te gjere ne pamundesi kohe mjafton shtrimi i problemit ne menyre te thjeshte me pak rregulla thelbesore e te qarta per t’u dhene strumetet e duhura edhe personave jo te fushes qe cojne drej zgjidhjes. Dhe ja qe na pret edhe pjesa praktike ne te cilen mund te prekim me duart tona historine dhe te komunikojme drejt perdrejte me te, duke patur parasysh se pari respektimin e kohes qe e ka pershkuar. Ve re se kush me pare e kush me vone ne menyre instiktive behen pjese e aktivetetit qe i perket. Kontributi ne mirembajtjen e nje catije, restaurimi i dritareve, nderhyrja ne suvate qe solli edhe zbulimin e disa pjeseve dekoruese te paparashikuara dhe nisja e nje projekti qe do beje te mundur vizitimin dhe njohjen e zones arkeologjike te Antigonese bejne qe te gjithe te jene krenar per punen. Ne fillim edhe pronaret e shtepive ku nderhyet jane paksa mosbesues e nuk afrohen per te komunikuar, shpjeguar e per te na bere pjese e historise se tyre, ndoshta sepse thjesht historia, tradita eshte veshtire te pershkruhet, ajo eshte cdo cast, cdo marrje fryme, levizje qe ato mure mbajne nder vite dhe ne me kohen fillojme te perceptojme pa fjale vleren. Eshte veshtire te kuptosh momentin kur njesohesh me kete trashegimi, por kjo ndodh vetvetiu. Kuptohet ne syte e tyre qe jane te kenaqur me punen tone dhe qe ju sherbeu si shembull kjo dashuri nga ana jone per ato mure, cati, dritare qe mbajne perbrenda jeten e tyre.  Shembull ky qe ju ben te kuptoje qe nuk duhet konservuar thjesht funksioni nepermjet materialeve te reja e me te thjeshta per t’u perdorur, por rendesia e konservimit te identitetit te qytetit qe eshte pjese e identitetit te vete personit.

Rregullimi i catise | photo by Niera Rumano

Restaurimi i dritareve | photo by Niera Rumano

Dhe ja ku cdo gje mbaroi…

Shpesh here nisim nje eksperience me nje obiektiv te caktuar por pasi kemi pershkuar ate pjese rruge kuptojme se sa ndryshe nga pritshmerite tona eshte. Nisesh me idene e dickaje praktike, didaktike, me deshiren e thjeshte per te mesuar me shume e kthehesh me ndiesi qe jane te veshtira te pershkruhen… ke prekur historine!

Ndoshta ka te beje pikerisht me kete qytet magjik, Gjirokastra! Ja kush eshte magjia e qyteteve qe kane kaluar nder vite e kane ardhur ne ditet tona, ato kane energjine e akumuluar, shnderruar, e percjelle nder vite me force deri ne ditet e sotme e cila deperton thelle ne indet tona ne menyre te fshehte, misteriose duke mbetur brenda nesh edhe pasi e kemi lene pas kraheve.

Keto rreshta te marra nga “Kronike ne gure” te Ismail Kadarese me erdhen ne mendje ne rrugen e kthimit nga Gjirokasta per Tirane.

….“Të gjitha këto po më vinin ndër mend në një mënyrë krejt të parregullt, ndërsa po lija prapa shtëpinë e artileristit plak Avdo Babaramo, e vetmja shtëpi që ngrihej rrëzë kalasë, dhe po zbrisja tatëpjetë bokërimave, nëpër rrugën e ngushtë, që përsëri kishte lëvizur. Copëra kujtimesh, gjysma frazash apo fjalësh, bishta ngjarjesh të parëndësishme, ndërprisnin njëra-tjetrën, shtyheshin, kapeshin për veshi apo për hunde me një gjallëri që shtohej bashkë me shpejtësinë e hapave të mi.”

Keshtu rendnin mendimet brenda meje ne castet e fundit te kesaj eksperience te pare thjesht nga syte e mi.

Shpresoj qe kjo eksperience te kete lene gjurme te thella tek te gjithe pjesemarresit e te vazhdojne veprimtari te tilla.

Guest Writer | Zhaklin Lekatari

A Gentle Manifest!!
shkruar nga Zhaklin Lekatari:

Injoranca  ne shoqerine kosovare dhe vete shqiptare eshte definitivisht plaga me e madhe. Injoranca ne te folur, injorance ne raportim , injorance ne shprehje e keshtu me rradhe. Shume shpesh, neper mediat tona, flitet se si grate dhe vajzat shqiptare jane te emancipuara, I kushtojne rendesi dukjes, se si e respektojne veten dhe te tjeret. Ne te vertete  I gjithe ky marketing, eshte vetem nje pjese shume e vogel e realitetit, sepse te gjitha keto elemente jane tipike per shoqeri ku demoracia nuk I ka shtrire rrenjet thelle ose per shoqeri te dala nga lufta, psh kemi rastin e Moldavise,Bullgarise, Rumanise, Ukraines, ku femra te bukura  vetem I kushtojne rendesi vetvetes !

Ne kohen, kur shoqerite moderne jane konsumiste, ky eshte nje diskurs ndoshta jo shume I pershtatshem, por defivinitivisht eshte nje problem shqetesues per mua.

Gjate kohes se femijerise, jam ngopur duke lexuar libra dhe duke degjuar qe puna e nderon njeriun, por tani qe u rrita dhe punoj dhe vete, me duket sikur jemi te paket ne qe ende mendojne keshtu.

Jeta ne Prishtine me ka bere te kuptoj, qe ne shoqerine tone shqiptare vlen me shume nese je hajdut aka hajn dhe ke te holla, leke , pare  me te cilat ja siguron vetes respektin nga te tjeret. Jeta ne Prishtine me tregoi, qe nese je femer dhe diten e kalon duke I rregulluar thonjte vetullat dhe duart, dhe duke u marre me shopping, qenke me e vleresuar  se sa nese diten e kalon ne pune. Jeta ne Kosove me tregoi, qe synimi kryesor  I femres shqiptare  eshte gjetja e nje burri te pasur dhe me leke I cili ta siguron jeten, dhe jo zhvillimi, lartesimi personal, edukimi e shume te tjera si keto. ( lus te  mos ofendohen ato femra te cilat nuk I perkasin kesaj kategorie ).

Jeta  ne Prishtine, me ka treguar, qe te dukesh mire, qe te kesh kepucet e Rihanes, apo llakun e Beyonces qenka me mire, se pavaresia nga familja e origjines apo thjeshte dalja ne jete.

Pra emancipimi kultuturor I gjinise se bukur, eshte kot kur ti duhet ta hapesh gojen sa me pak, te shprehesh pothuajse fare  , dhe te dukesh sa me bukur; fatkeqesisht, nuk jane meshkujt qe I bejne keto kerkesa, po jane vete femrat qe deshirojne nje gje te tille  duke u kthyer ne krijesa te pavyeshme dhe te badobishme, perpos kontributit ne shtimin e popullsise.

E gjithe kjo, dhe vete jeta ketu, nje gje te mire ma ka mesuar , dhe ajo eshte, qe te mos merrem me njerez te ketij niveli, qe nuk kane synime (perpos se ndonje takimi te afert me Rita Oren), objektiva, deshira per arritje dhe per vetezhvillim, por qe ti le keto femra te harxhojne kohen e tyre duke ofenduar, te tjeret, duke paragjykuar ata qe punojne dhe duke ju rritur mendja, se si thone gjakovaret: “tu rritshin mendt “ aka nuk ka me keq se sa me tu rrit mendja.

Aurora KENGA - Guest Writer

Vajza që nuk nuhaste

U ul në një prej tavolinave në fund te lokalit dhe porositi një kafe dhe një ujë pa gaz.
Disa minuta më vonë erdhi porosia e saj dhe pasi falenderoi kamarierin me anë të një buzëqeshje të mirësjellëshme, pregatiti kafen dhe ktheu një gllënkë të lëngut të zi.
Vështroi orën.
Ai ishte sërish me vonesë edhe pse e dinte mirë që nuk mund të qëndronin shumë gjatë. Sapo e vendosi sërish në tavolinë celularin nga ku pa orën me bishtin e syrit dalloi që ai po i buzëqeshte mbi krye. U ul pranë saj me një buzëqeshje të ëmbël dhe nxorri nga xhaketa një lule.
Ishte një degëz mimoze me lule të verdha që transmetonte të njëjtën forcë dhe ëmbëlsi të ngjashme me rrezet e diellit në atë ditë të bukur pranvere. E pranoi lulen, iu afrua dhe e puthi lehtazi në buzë, por më pas e vendosi thuajse e bezdisur mbi tavolinë larg vetes.
Ai e dinte që ajo kishte lindur pa shqisën e të nuhaturës. Ajo nuk mund të ndjente aromatë këndëshme apo erëra të këqija. As aromën e mimozës së këputur enkas për të nuk mund ta ndjente.
Ai gjest i thjeshtë që do të gëzonte ditën e cilësdo gruaje, përfaqësonte për të një harresë të atyre detajeve që përfaqësonin vetë qënësinë e saj. Megjithatë ajo nuk ishte nga ato gratë që presin shkakun më të vogël për të krijuar një debat që nuk dihet se ku mund të të shpjerë. Nuk ishte frikë por vetëpërmbajtje, kështu që filloi të fliste mbi organizimin e darkës atë mbrëmje dhe mbi oraret e të dyve.

Pas gjysëm ore u gjend sërish në rrugë, mes njerëzve, drejt punës së saj.
Ajo punon në një gazetë lokale dhe për të arritur në zyrat e saj i duhet të përshkojë një park të vogël. Vuri re se pemët tashmë e kishin humbur zbrazëtinë e tyre dimërore dhe nga sythet po ҫelnin lulet e para. Bari ishte kositur me kujdes dhe dukej si një parket i gjelbërt që mbronte këmbët e fëmijëve të cilët luanin plot hare mbi petkun e tij.
Një fllad i ngrohtë pranveror po i përkëdhelte flokët e gjatë e të zinj dhe ajo përpiqej të largonte nga sytë balluket e saj të prera mbi vetulla.
Puna në gazetë i merrte një pjesë të mirë të ditës së saj.
Redaktori e kishte ngarkuar me detyrën që të administronte rubrikën e letrave të lexuesve. U përgjigjej atyre letrave me përzemërsi dhe dedikim, pasi besonte në ato histori dhe në atë dorë që nderej drejt saj në kërkim të një përgjigjeje. Edhe pse për të mbetej i habitshëm fakti se sa shumë këta njerëz i besonin, ndihmës që mund t’u jepte një i panjohur për ta. Ajo e kishte pranuar këtë punë me shumë dëshirë pasi i jepte një kënaqësi të madhe shpirtërore.
Vërtetë nuk ishte në gjendje të ndjente aromërat, por ishte një njohëse e mirë e ndjenjave njerëzore.
Në këtë pjesë, për të mund të thuhej se kishte një hundë mjaft të mprehtë, për të dalluar thelbin e një problemi dhe për t’i dhënë një alternativë zgjidhjeje mëse të kënaqëshme. Një hundë e stërvitur me kalimin e viteve, falë kujdesit që i kushtonte fjalëve dhe emocioneve që ato dëshironin të përҫonin. Arrinte të dallonte dyshimin, habinë kurteshtjen, dhimbjen dhe gëzimin. Pastaj niste të shkruante përgjigjen e saj, me kujdesin e një nëne, që gjithmonë di të japë këshillën e duhur, duke u përpjekur të mos lëndonte asnjëherë askënd.
Në fund të ditës së punës fikte monitorin dhe merrte frymë thellë sikur të donte tyë mbante edhe për pak ҫaste ato emocione brenda saj. Emocione që hera herës ktheheshin edhe në të sajat.
Pa përsëri orën dhe doli me nxitim nga zyra pasi ishte vonë për pregatitjen e darkës.
Muzgu sapo kishte rënë.
Në qiell dallohej vetëm një yll tejet larg she bënte fres, ai freskimi jo dhe aq i lehtë, që në pranverë të jep ende disa drithërima si për të të sjellë ndër mend se dimri ende nuk është larguar tërësisht.
Befas u kujtua.
Mimoza nuk ishte me të.
E kishte lënë në tavolinëe atë paradite.
Ai i kishte dhuruar një lule dhe ajo e kishte braktisur si një dhuratë, e cila nuk meriton as dhe një fije respekti.
U ndje në faj.
Por më pas u inatos me të. Dhurata e tij pa takt i dëshmonte edhe një herë pavëmendshmërinë e tij ndaj saj. Në atë vit të kaluar bashkë nën të njëjtën ҫati, ai vazhdonte t’i dëshmonte se sa nuk e njihte dhe se sa nuk përpiqej që të kuptonte botën e saj. Ndoshta kishte bërë një hap të gabuar, kur kishte pranuar të jetonin bashkë. Para se lidhja e tyre të arrinte në këtë pikë, gjërat ishin ndryshe. Ai kujdesej më shumë, tregonte më ҫka kishte ndryshuar. Ajo e dashuronte dhe besonte në faktin se u duhej ende kohë që të njiheshin plotësisht, prandaj e kishte ndërmarrë atë hap, të rëndësishëm në jetën e saj.
Kur kaloi pragun e shtëpisë me habinë e saj më të madhe gjeti mbi tryezë degën e mimozës (që nuk kishte më të njëjtin shkëlqim si në mëngjes) të mbështjellë në një shall të hollë, të cilin e njihte mjaft mirë.
Ishte shalli i tij.
Aty pranë gjendej edhe një pusullë ku shkruhej: “Ky është shalli im, i lyer me parfumin tim. Sa herë që do të shohësh këtë lule, të veshur prej tij, do të dish që mban aromën time.”
Ajo buzëqeshi.

*Creative Sunday*

Aurora Kenga - GUEST WRITER

Akoma poezi...te skruara ne momente te ndryshme, te shtyra nga frymezim dhe nga stimuj ne rrethana te ndryshme!!!

Keshtu shkruan Aurora.
Ancora poesie...scritte in diversi momenti, ispirate e stimolate da diverse circostanze!!!
E' Aurora che scrive. 

A Jacko

Tu eri un bellissimo sogno

Che sapeva di fragili sorrisi

E di due occhi grandi che sbirciavano

Nel profondo del mio cuore.

Eri una speranza di vita

Un futuro che stava nelle mie mani.

Un suono dolce di puro amore,

incantato dalle tue parole.

Tu sei il mio sogno spezzato,

al quale non avrei mai rinunciato;

lo specchio della mia solitudine

ed il bimbo docile dietro la maschera di genio.

Mi mancherai per sempre grande omino,

rivedermi in te mi mancherà.

Ma il tuo ricordo eterno e sublime,

finchè avrò fiato, nell’anima vivrà. 

(Dedicato a Michael Jackson, dopo la sua triste e improvvisa morte)

Jeta e një ashkle

Unë jam një ashkël

Pjesë e mbetur e një zjarri bubulak,

I ndezur ky në cep të një zalli lumor.

Dikur një trung i vjetër e i lashtë,

më përvetëonte në krenarinë e përjetësisë.

Më pas i dhashë hov fjollës gjarpëruese,

që kërcente nën melodinë drithëruese të flakës.

Era më përshkonte e uji s’më arrinte

dhe unë ndër deje kisha zjarr e zjarr jepja.

Më pas erdhi heshtja dhe me të uji i fortë.

E unë mbeta në zall, larg ujit  pranë erës.

Me heshtjen u miqësova edhe pse armike s’ishim.

Me heshtjen u mësova dhe ajo mësoi nga unë.

Në heshtje vëzhgoj lumin dhe erën që më përkëdhel.

Por era edhe uji në heshtje nuk më lënë.

Hapa në errësirë

Hedh hapat e ngurtë,

përpara në errësirë,

dëgjoj një muzikë të vjetër,

dhe ndjek qorrazi drejtimin e notave.

Teksa shiu më përshkon trupin

ndiej diga që çahen në shpirtin tim.

Edhe hëna fshihet për të më evituar…

dhe unë me trupat pa jetë

Të mijëra ëndrrave kohore

Hedh hapat e ngurtë përpara në errësirë.

Kam  marrë dhimbjen në dorë

dhe eci me orë e pa orë

drejtimin s’e di as vetë

po eci në udhën e shkretë

diku do mund të ndalem

diku ku ty s’do të të gjej

dhe hapin tim të lodhur

diku aty unë do ta prej.

Nga Borina Voko per Sofia Hilentzaris - GUEST WRITER 2

Nga Borina Voko interviste me Sofia Hilentzaris - GUEST WRITER

With the stars of the night sky

I write you name

so the whole world can see it

and your vision will shine

Peace, tomorrow morning

I ask you to rise,

rise so the guns and the weapons

you can melt, and love may prevail

Peace, tomorrow morning

I ask you to do your magic,

turn the guns and the weapons into

embraces and food for all your children

Dr. Hilentzaris, before we go on discussing your poetry tell me a little about your self.

I was born in Greece and left for the USA to be educated there at the age of thirteen. So, I went to high school and also completed my undergraduate and graduate school in Chicago. While working for La Rabida Chidlren’s Hospital - University of Chicago partner, I taught in the field of business at the raduate and undergraduate level in different colleges and universities because I liked to share my professional experiences with students and bring them closer to actual organizational life. In 2002 I decided to edicate all my time to education and therefore I also started to use online technologies and methodologies in teaching as well as train other professors on how to use these tools.
In 2003 we decided with my family to move to Greece and I have being here since then even though I do a lot of international traveling due to my job and interests. I have served at the American College of Greece and the American College of Thessaloniki. I also worked for the Skai Media group in Greece as an executive consultant for a few years. Currently I am Vice-Chancellor at the University of Indianapolis, Athens.

What are your current responsibilities at the university?

My current responsibilities include the oversight of the Office of Student Affairs, Financial Aid, Recruitment and Admissions-Undergraduate and Graduate Offices, and Study Abroad and Exchange Programs. As the Vice Chancellor, I am also responsible for promoting the mission of the university and ensuring that the students who wish to study in Greece as degree-seeking students or study abroad students receive top quality American higher education. The mission of the university is to prepare its students for effective, responsible, and articulate membership in the complex societies in which they

live and serve, and for excellence and leadership in their personal and professional lives. 

As the Vice Chancellor, I am also responsible for the oversight of Study Abroad and Exchange Programs such as “The Odyssey in Athens” study abroad program. This program has a unique curriculum since it offers a diverse variety of accredited upper- level courses. 

Do you any have children?

I do have children. My son graduated this year from Northwestern University in Chicago as a mechanical engineer and is now a graduate student in the mechanical engineering department at the University of California at Santa Barbara. My daughter just turned 17 and her goal is to get into a top university in the USA, so she will be a freshman in college next year. My son loves soccer and my daughter loves dancing. 

How do you like working in Europe, is it different than the USA?

I like change. Europe is different than the US in various ways. Language, culture, history, traditions, landscape, climate, - all are different. But I like variety and I love to meet different people and from different cultures so Europe and Greece are an ideal setting for that.
In the US of course there is a lot of diversity too but it is different. Of course within Europe and the USA there are different cultures and peoples so it is fun in either place, we learn a lot by coming into contact with others, and that is what I appreciate also as the Vice Chancellor, I get to meet students and professors from all over the world, it is really exciting job.

So, where does poetry fit into all this?

Well, first of all I am a business manager by profession. 
I have accumulated more then 25 years in the for-profit and non-profit business world internationally including in education and healthcare. But I am also blessed with a creative soul which is sensitive to others’ dreams, loves, and longings to find the purpose of their life, or purposes in the lives. And that is where poetry comes in. I can listen to someone’s story and the next thing I know I am writing poetry.  Most of my inspiration though comes when I am by the sea.
I love the sea, its colors, its sounds, they way it smells, the way it tastes. I love to breath the air that comes to my lungs after the waves crash on rugged rocks. I love everything about the sea and I admire her power. She is ever changing, beautiful, powerful and a “trismegistus” creator herself. Trismegistus

freely translated in Greek means “three- times Great” or “three-times Powerful.” A few years back I read my teenage diary which I had not read for a long time.
In the pages I discovered that I had written that I love to write poetry and listen to music.
So, sooner or later we all meet our destiny I guess. Personally, I was writing poetry on and off without

paying any attention to the creative side of myself almost all my life and of course I had forgotten my teenage diary writings. Then in one week a few years back I wrote about 120 poems. Since then I can write with a little trigger of inspiration.
I am also a great lover of books, I cannot stay away from good books. If I like a book I can read it in a

day, it is like food for my soul, I cannot wait to see what the author will write next on the page. I also like to read a variety of books in history, biology, sociology, philosophy. I do not discriminate, except that I would probably not read a statistics book for leisure. And of course my mother is an unknown poet - but I know her well- so maybe there is a genetic predisposition that surfaces when the environment is fertile.

Who is your favorite writer / Poet?

There are so many great writers and poets past and present but my favorite contemporary writer is Gabriel García Márquez and my favorite contemporary poet is Odysseas Elytis.

I also adore the Ancient myths and folklore stories. And of course I cannot leave out historians and philosophers. From the past, I am particularly intrigued and inspired by Homer, Socrates, Aristophanes, Epictetus, Herodotus and Marcus Aurelius.
The bottom line is I don’t know who to live out. There are so many great past and present great people that it is hard for one to choose. But I am equally intrigued and inspired by artists such as Raphael and Michelangelo and scientists like Einstein and Stephen Hawking. I am especially indebted to Raphael because he did not forget Ypatia in his School of Athens painting.
Women in the past have not received the attention they deserved, but Raphael did not forget to pay tribute to Ypatia in his beautiful painting. Who can I live out? Our world is so rich with great talent, I just wish we humans would find a way to all live peacefully, then we would be more creative as a species.

What language do you usually write poetry in? Dream in?

You know, this is really an interesting question. 
I usually write poetry in Greek even though most of my professional life correspondence, articles and books are in English and I dream in English.
The book I am currently writing on Leadership and Creativity is in English; but sometimes I write poetry in English and dream in Greek, and I know for certain that I dream in colors. I am surprised to hear from some people that they dream in black and white. Maybe this is a good research question for a scientist to explore.

Why some people dream in color and some in black and white? 
If I had the means I would scientifically explore this question. The poems in this interview were written in

Greek and I translated them in English, I hope they make sense in English to others, to me they do since I wrote them, so we are putting them to the test with your interview and publication. I wish that someday I can write in another language, maybe Spanish or Italian. I have collaborated with the Albanian Writers Abroad society and published several poems along with Albanian writers and poets and others from around the globe but it was in Greek.
The publication includes Albanian, Greek and English, so it is multi-language.

What do you think about the future of the world? 
The future of writing?

Humans are co-creators in their future, we kind of write our own stories, we have a lot to do with building our trajectories in life. Yes, there is a lot of people born into unfortunate situations in this world but in a global world we are having more and more choices. You can be poor and happy or you can be rich and delusional. The technology we have developed can assist us to feed everybody or kill everybody.
That is a choice.
Think of the status of women 100 years back or other minorities in the different parts of the world, how much choice did they have back then? The question is how do we all progress together little by little every day. And of course there are set-backs but there is no good reason to give up on Love, Peace and Happiness for all and forget what Thomas Jefferson, Ypatia, Fromm and so many others have taught us. I think the future of the world depends on writers and poets. Writers and poets have the ability to inspire others towards Excellence and towards Greatness of the human spirit- the scientist in the lab, the teacher in the classroom, the doctor in the hospital, the business leader, the world leaders, all need inspiration towards Excellence and Greatness of the human spirit.
Writers and poets have been blessed with the talent and the creative soul to lead others towards human perfection. Socrates, the great philosopher, stated that goodness is knowledge, it is an arête, knowledge transfer is possible through communication- writing and poetry are the greatest tools of communication. Writers and poets need to inspire others though not make them feel bad.
I don’t like to read or write gloomy, end-of the world kind of stories or poetry. I am inspired by the great things in nature and in the human soul and this is what I like to share with others though my poetry, and try to convince them that Peace is our opportunity to be all be Great, “three-times Great”, “three-times Powerfull” like Trismegistus.

*GUEST WRITER*

Aurora Kenga - GUEST WRITER

Aurora Kenga lindi dhe u rrit ne qytetin e Tiranes ku edhe "u brumos" shpirti i saj artistik. 
Kreu studimet e larta ne Universitetin e Tiranes ne degen "Gjuhe dhe kulture italiane" dhe duke ndjekur me pasjon gjuhen italiane kryen studimet pas-universitare ne qytetin e Perugia-s (ITALI).
Ne vijim disa pjese nga krijimtaria e saj ne gjuhen italiane dhe shqiptare.


Un sogno

Dal sonno mi svegliai

Con il sapore di un medesimo sogno

Un sogno scolpito nell’anima

Tormentata e libera.

Nell’immensità di un mondo che non è il mio,

Ma che di me sa tutto.

Una dolce musica celeste

Rissuona nei miei mille pensieri

Come l’invito di una profonda scienza,

A me sconosciuta.

La scienza della vita e della morte.

Quella della mia stessa esistenza,

Più infima e più grandiose

Unita di mille colori radiosi

Che devo ancora scoprire

Nelle mie umili vesti.

Alla mia solitudine

Una lacrima amara

Cade lungo il triste viso

Le labbra screpolate tremano

Intravedendo un amaro sorriso

Mi sento sola nel mondo infinito

Mi sento stanca alla fine di ogni giro

Solitudine triste che mi catturi l’animo

Divori le speranze e strazi il mio sogno

Odiosa amica del mio silenzio

Feroce nemica del mio buon senso

Prova ad avviarti dalla mia vita

Libera il mio cuore dalle lacrime

Amare e tristi come le foglie d’autunno

Che cadono in tante scoprendo l’inverno.

Tiranës time.

Në çdo hap, në çdo lëvizje

Zemra më vjen tek ti

Në këto ditë të mbytura në shi

Tek foleja ime e vogël e madhështore

Ku kam parë diellin dhe hënën

Ku kam qarë edhe me lot hareje

Ku kolla e thatë nuk më ndahej nga pas

Dhe zemra qëë s’pushonte fort së rrahuri

I kërkonte trupit verbërisht ta ndiqte.

Zagushia, pluhuri,  zhurmat bezdisëshe

Kthehen në nostalgjinë time

Ika pa të përshëndetur mirë

E tash mezi po pres të të rishoh

Sepse ti je e bukur edhe nën shi

Je e trishtë, e ëmbël, e hidhur dhe e dashur

Ti je Tirana ime e mrekullueshme. 

(e shkruar gjate masterit ne Perugia)

Aurora KENGA è:

• Autrice della pubblicazione di poesie in lingua albanese intitolate “Një lot kristali” (Una lacrima di
• cristallo), sulla rivista settimanale letterario -artistica “OBELISK” - Settembre 2008.
• Co – traduttrice del libro “Orme di un cavaliere” di Ervin Sallabanda - Ottobre 2008.
• Autrice dei racconti: “Takim i çuditshëm” (Strano incontro) e “Zemer nene” (Cuore di madre); pubblicati sulla rivista “OBELISK” - Dicembre 2008. 

*CREATIVE SUNDAY*

Nga Borina Voko per Sofia Hilentzaris - GUEST WRITER

THE SPRING OF WISDOM

Sun-kissed,

forgotten in the narrow paths of the world,

Warm early spring

Sun-burned,

in the Aegean roads

Your shores an embroidery of stress

Blessed by Zeus,

inspired by his desires

Sugary land

Loved,

fulfilled by the caressing of the peoples’ hands

Golden sand

Open the channel flow of

The Socratic Spring

for the Dove of Peace to drink

TRISMEGISTUS

I have something

that you want,

it flows in my veins

I have some secrets

that you want,

come to be loved

like it is the first time,

come so we can meet

in far-off sunsets,

You will be the Great,

the Great chief,

controlling the river of my life,

all-powerful you will be

You will be the Great,

the Great chief,

to open and close my life’s channel,

all-powerful you will be

HAPPY BIRTHDAY BORINA*

Nga Borina Voko - GUEST WRITER

Borina Voko jeton ne Athinë ku  vazhdon studimet në Universitetin Amerikan “Indianapolis” ne degën Shkenca politike dhe Kriminologji. 
Në vitin 2010 botoi librin e tretë poetik “Dilemë njerëzore”- shtëpia botuese Triptik nga kemi shkeputur vargjet qe vijojne. Por me pare ju ftoj te lexoni kritiken mbi librin "Dilemë njerëzore" ne gjuhen frenge:

Borina marche dans la poésie

"Dilemme humain"

C’est le troisième livre de l'auteur, mais ces inventaires ne s'appliquent pas à ceux qui ont écrit. Le portrait de la poète est la poésie. Et dès qu ‘on commence à lire les poésies de ce livre vous vient la pensée que Borina marche dans la poésie. Elle marche poétiquement, avec des préoccupations et des elans spirituelles aves une collision de pensées et abstractions temporelle...

Durée la marche la poète est en compétition avec le temps et le soi –même Elle etudie dans les Auditores,va au travail, lit et écrit. Elle est tout et de plus en plus sur le mouvement avec le corps et la pensée.

Arrive, parfois que, la poésie ne attend pas l'auteur. Elle sort,avec elan et apparaît à l'écran d’ordinateur sans se voir dans des mirroirs, sans chercher la beauté... mais toujours vivante, saine, courageuse.

La poésie de Borina Voko parle avec le lecteur, d’une maniere simple et sans timide.Elle n’a pas aucun modèle poétique. Ecrit comme elle pense et sent. Les problèmes les plus graves d’ époque les inquiettes,de l'insécurité de la vie et à l'incertitude de l'amour. La poète est l'avocat de soi-même dans le procès sans temps de la vie , mais aussi l'avocat du genre feminin , qui est la partie plus dénigrante de la société.

Sa poésie sait à émanciper l'amour et sait le protéger. C'est beaucoup.

Le livre Le dilemme humain vous assure que Borina Voko continuera à parcourir le chemin de la poésie.

Në shëtitoren e Champs-Elysees
Kur po ecnim nëpër Champs-Elysees,
ti ecje duke vrapuar...

Ndalova.
Ti u çudite.

Të thashë:
Të lutem më prit,
ti ecën shumë shpejt...

Më pe me habi dhe më the:
Vazhdo,vazhdo se koha kalon
dhe ti, pas disa vitesh,
do të vraposh kështu si unë,
pasi do të kesh frikë mos plakesh...

Mbeta me gojë hapur,
ndërsa vazhdoja vrapin
me të njëjtën shpejtësi
me dikë që mendonte
se po plakej...

Dua të të shoh
Nuk lodhem
duke pritur netëve pa gjumë...
Nuk lodhem
për ty së derdhuri lot...
Por lodhem
kur mendoj sa e largët është dita...
Dua të të shoh
e s’të shoh dot...

Helmi i dashurisë
Një pluhur-helmi ra
mes mendimeve,
që zhgarravisja mbi letër...
për njeriun,
që dashuroja
aq tepër...

Lodhje
Nuk lodhem
duke pritur netëve pa gjumë....
Nuk lodhem
duke derdhur lot për ty...
Lodhem kur mendoj
sa larg është dita kur do shihemi
të dy!